Nonja Drost, meningitis in frankrijk

Dyon Frankrijk, 2002

Dyon, 14-05-02 16.00 uur

Lieve allemaal,

Zaterdag 11/5 om 12.30 uit Val-Thorens vertrokken. Nonja had hoofdpijn, koorts en een zere keel; kortom griep zoals we allemaal dachten. Hiervoor paracetamol gegeven en dan zou het allemaal wel lukken onderweg in de auto. Op zich leken we daar wel gelijk in te hebben, met korte stops onderweg ging het wel, alleen om 17.00 uur op de autoroute in de buurt van Beaune leek ze opeens een ademstilstand te krijgen en was helemaal weg. Een noodstop op de vluchtstrook. Wij Nonja uit de auto getild, Reinier rende naar het wegrestaurant boven aan de weg voor een ambulance en Dylan ging half op de weg staan om auto's te laten stoppen om te helpen. Uiteindelijk resulteerde dit in hulp van passanten, 2 ambulances, een dokter per auto uit Beaune en 2 service wagens van de autoroute met 2 motoragenten. Kortom Frankrijk stond even stil.

Toen met de ambulance naar het ziekenhuis in Beaune, wij er met de auto achteraan, alarmlichten aan. In Beaune direct CT-scan van hoofd en hals, bloed afgenomen. Eigenlijk weinig te zien op de foto's en bloed was goed. Dus de dokter dacht dat ze waarschijnlijk haar nek verrekt had en door de pijn wegraakte, wat alleen gek was dat ze geen trombocyten in het bloed had (inmiddels was het al 21.00 uur). Misschien een fout van het lab. Dus waarschijnlijk konden we na een nacht observatie wel weer door naar huis. Hij wilde toch even overleggen met kinderarts in Dyon en nog een keer trombose laten prikken. Resultaat kinderarts zou uit Dyon even komen kijken. Toen deze om 22.30 arriveerde hadden we net gezien dat Nonja allemaal kleine bloeduitstortinkjes begon te krijgen op haar borst, buik, armen en benen. De kinderarts uit Dyon zag dit ook en na enig heen en weer gepraat werd besloten haar over te brengen naar het Universitair Kinderziekenhuis in Dyon.

Wij weer om 00.30 uur achter een ambulance aan, echter deze keer tot onze irritatie met 160-170 km. per uur. Weer alarmlichten aan en gas geven om hem bij te houden. In het ziekenhuis in Dyon is het eerste wat de arts vraagt of ze in Beaune ons verteld hebben wat er met Nonja is. Nee dus. Toen vertelde hij dat ze meningitis had en dan staat jouw wereld ook wel even stil. Nonja werd naar de Reanimation overgebracht en wij moesten beneden nog even wachten. Toen we met de kinderen naar boven konden komen lag Nonja al op een ICU box, met allerlei infusen aan de automatische bloeddrukmeter en aan het ECG-apparaat. Er waren wat problemen met de bloeddruk, ze plaste bijna niet en de stolling was helemaal weg. Hoge koorts, hoge pols. Nonja was toen nog helemaal bij. Om 02.00 heb ik de kinderen weggebracht naar een soort logeerhuis, waar wij nu nog zitten en hierna terug naar het ziekenhuis. Ik vergeet nog te vertellen dat wij in Beaune met de stollingsproblemen al enige paniek kregen en Jan en Ineke belden met de vraag wat nu. Afgesproken in Dyon terug te bellen en zo mogelijk over te laten komen. Waartoe Jan onmiddelijk besloot na het nieuws uit Dyon.

De verdere nacht en ook de volgende dag is er door artsen en verpleging hier heel hard gewerkt, vaak wel 4 à 5 verpleegkundigen en 2 artsen. Elk kwartier bloed afnemen en weer plasma en trombocyten concentraat geven wat eigenlijk onmiddelijk weer afgebroken werd. Nonja werd steeds blauwer door de bloeduitstortingen en steeds onrustiger door gebrek aan zuurstof en de hoge koorts. Doordat ze elke keer bloeddruk dalingen kreeg door de septische shock waarin ze verkeerde, kreeg ze ontzettend veel vocht toegediend. Nonja begon hierdoor een beetje een Michelin mannetje te worden. Ik ben om 11 uur even met de kinderen gaan ontbijten in het logeerhuis. Ze spreken geen frans en in het logeerhuis geen engels dus communicatie impossible voor Dylan, Reinier en Rebecca. Afgesproken dat we rond een uur of 14.00 terug zouden komen als Jan en Ineke er zouden zijn. Toen ik terug reed over het ziekenhuisterrein zie ik in eens Jan en Ineke lopen, op zoek naar het goede gebouw, dus om 13.00 uur waren we weer met z'n drieën terug bij Nonja en Lilian. Nonja was door de verwardheid bijna niet meer plat te houden. Haar bloeddruk laag, de zuurstofverzadiging ondanks extra zuurstof ook heel laag.

Met de dokter gesproken zondagmiddag 14.00 uur en besloten haar te sederen en te intuberen zodat ze beademd kan worden (ik heb begrepen dat dit betekent dat Nonja medicatie krijgt waarmee zij buiten bewustzijn wordt gehouden om een buis/slang langs het strottehoofd in te kunnen brengen om haar te kunnen beademen). Dit heeft nog wel enige tijd geduurd, om 16.00 uur werd ze beademd. Naast de 2 kinderartsen die hier op de IC achterwacht hebben of aanwezig zijn werd om 17.00 uur de prof gebeld om in huis te komen. (Ineke en Jan waren inmiddels naar de 3 kinderen gegaan in het logeerhuis, want zij waren natuurlijk ook knock-out na een nacht rijden). Vavaf dat moment ging eigenlijk alles mis. Bloeddruk daling, een temperatuur van 41,3 C. Totaal geen urine-productie, een hart wat niet meer zonder de medicijn-pompen werkte.

Nonja werd helemaal in het ijs gelegd, alle ramen stonden 's avonds open zodat de koude wind over haar kon waaien. Vele zakken infuusvloeistof die er zo met de hand ingeknepen werden om de bloeddruk maar weer om hoog te krijgen. 's Nachts om 01.00 kwam de prof weer met ons praten. Nonja's nieren deden ook niets meer en besloten werd om te gaan dialyseren. (Jan en Ineke waren toen net even op bezoek). Hiervoor moest de chirurg in huis komen om een arteriële lijn aan te leggen in de lies.

Om 02.00 uur gebeurde dit en je weet dan niet wat je ziet (2 kinderartsen, de prof, chirurg + assistent en 8 verpleegkundigen aan het werk met een meisje van 12 jaar in de hoop dat het iets zou worden en dat ze haar in leven konden houden. Na 4 uur aan de dialyse zei de professor dat wij naar huis moesten gaan om te slapen. Ik was inmiddels zo emotioneel als maar zijn kan. Je weet niet hoe je het hebt als je kind alleen nog maar leeft door beademing, 9 spuitpompen met allerlei medicijnen, een dialyse apparaat en nog 2 "gewone" infusen. De prof zei echter jullie moeten nu echt gaan slapen, ik ga ook nog even naar huis, als ik het vertrouwen er in heb, dan moeten jullie dit ook kunnen. Dat hebben we toen maar gedaan en met z'n tweeën in het eenpersoonsbed gekropen op Dylan z'n kamer en eindelijk nog 2½ uur geslapen. Hierna ontbijt met z'n zevenen, eigenlijk best wel ontspannen en soms wel lachen. Hier ook afgesproken dat als er geen crisis zou zijn bij Nonja, Jan en Ineke met de kinderen die dag terug zouden gaan en dat de kinderen door het raam nog even bij Nonja zouden kunnen kijken, immers ze lag nu rustig te slapen aan de beademing en doordat haar lijf afgedekt was zag je bijna niets van de blauwe plekken. Dus na alle spullen overgepakt te hebben van de kinderen in Jan's auto, weer naar het ziekenhuis.

Hier opnieuw de prof nog even gesproken en inderdaad besloten om de kinderen met Jan en Ineke naar huis te sturen. De situatie bleef nog kritiek, maar dat kan nog wel een week zo blijven, immers zonder medicijnen stopt het hart, zonder beademing kan ze niet en nieren werken ook al niet, dus dialyseren maar. Dit is een goed besluit geweest. Inmiddels dinsdag, 17.00 uur is haar temperatuur weer bijna normaal. De beademing geeft geen problemen meer, door de dialyse is ze liters vocht kwijt en heeft ze weer een normaal uiterlijk. De bloeduitstortingen zijn niet erger meer, er is sprake van een acceptabele bloedstolling. Plassen doet ze nog nauwelijks, 10 cc per uur. Maar zoals de prof zegt, beter iets dan niets. Haar bloeddruk is inmiddels weer redelijk normaal, ongeveer 105/48. Haar pols geen 150-180 meer per minuut, maar 120 per minuut. Er is een EEG gemaakt, wat redelijk normaal is, dus waarschijnlijk geen of weinig schade aan de hersenen. Haar hart heeft wel schade, is veel zwakker en zou nu zonder medicijnen stil staan. Nieren gaan het misschien weer doen.
Er is tenminste weer hoop.

Roel en Lilian.

Submenu

Naar Boven