Nonja Drost, meningitis in frankrijk

Dyon Frankrijk, 2002 > Vrijdag 17-05

Vrijdag 17-05

Na verzenden van de fax van gisteren weer even wat gaan eten, opnieuw prima. Hier bij Tilly Twister blijft altijd wel wat over van de middag en daar maakt de barman dus nog iets verrukkelijks van, hoewel er eigenlijk niet meer gekookt wordt. Hij legde ook uit: Vous etes etranges en nou ja die snappen dat natuurlijk niet van onze etenstijden. Als we met hem aan de praat raken en uit leggen hoe we hier terecht komen blijkt zijn moeder in het hospitaal hier vlakbij te liggen. Voor de tweede maal kanker gekonstateerd, 54 jaar en nu aan de chemokuren. Wat een hoop ellende toch! Na het eten nog een half uurtje naar Nonja. Situatie onveranderd en dan snel naar Le Maison de Parents waar we gelogeerd hebben. Hier Ineke gebeld en Dylan om de laatste nieuwtjes uit te wisselen. Als we klaar zijn belt Jorgos ineens. Erg fijn om wat van ze te horen. Hij voelt mee, weet wat het is gezien de gebeurtenissen vorig jaar in zijn familie.

Om 11 uur belt Wouter uit Duitsland. Lang gesprek, wil precies weten wat er gebeurd is en constateerd dat de artsen hier zeer adequaat gehandeld hebben. Hij spreekt af dat hij de volgende middag zal proberen z'n patienten af te zeggen en met Wietze naar ons toe zal komen. Ze willen Nonja graag bezoeken en met de prof overleggen. We wisselen de telefoonnummers van onze mobieltjes uit. Wouter wordt al een echte Duitser, hij heeft namelijk geen mobieltje maar een handy, en als hij in z'n Menu van zijn telefoon aan het bladeren is op zoek naar het nummer van zijn eigen "Handy" horen we een welgemeend "Verdamd Mal" als het niet snel genoeg lukt. Uiteindelijk lukt het hem.

Ze zullen hier waarschijnlijk vrijdagavond ± 24:00 uur zijn als ze niet in de stauer raken. Uiteindelijk duurt het gesprek ongeveer een uur en gaan we om 01:00 uur proberen te slapen. Gek elk in een eenpersoonsbedje aan verschillende kanten van de kamer. Iets waar wij helemaal niet aan gewend zijn. Als Lil in de loop van de nacht, maar niet in slaap kon vallen of steeds wakker wordt, steekt ze toch maar over, dan maar een eenpersoons met z’n tweeën. Dat helpt, vroeger hadden we ook een bed van 1.20 breed en iets smaller gaat ook prima. Al met al maar een half nachtje geslapen als Ineke ons om 08:45 uur wakker belt voor het ontbijt, net op tijd dus want dit is om 09:00 afgelopen.

Gelukkig arriveren hierna met de post de telefoonkaarten uit Nederland die Jan opgestuurd heeft en hebben we weer mobiel beltegoed. Even douchen, opknappen. We proberen Willeke nog te bellen, maar de telefoon is elke keer halverwege het nummer in gesprek. Wel Louis nog gesproken uit het Boven Y. Hij is door de clusterhoofden, als man die het beste Frans spreekt, aangewezen om te bellen. We vertellen het verhaal uitgebreider. Cees blijkt op de interne mail steeds door te geven hoe het gaat en ze wilden graag even wat van zich laten horen. Erg leuk jongens, bedankt! Bij de receptie voor vertrek nog vast een kamer voor Wouter en Wietze geregeld als deze ’s nachts aankomen.Hier blijkt ook waarom we niet meer kunnen bellen, geen credit meer. We snappen er niets van, misschien is de rekening zeer hoog geworden en vertrouwen ze de zaak niet. Uiteindelijk blijken we pas € 8,- verbeld te hebben, maar moet je zelf aangeven hoeveel credit je wilt hebben en doordat onze aankomst en begin dagen lichtelijk chaotisch waren, hadden ze zelf maar even € 8,- in de computer ingevoerd om iets in te vullen. En je weet hoe het gaat, op is op en de computer haalt je uit de lucht. Dit is inmiddels dus ook weer verholpen en ook op de kamer weer bereikbaar.

In het ziekenhuis is op zich niet zoveel veranderd. Nonja plast wel weer ± 40 cc per uur, maar wel dankzij Lasix (ik hoop dat ik dit goed ontcijferd heb???) Als wij aankomen zijn ze haar net aan het helpen. Vanuit de deur vertel ik Nonja wat ze doen en vertaal voor de zusters. Tijdens het uitzuigen en verwisselen van maio-tube (goed ontcijferd?????) loop Lilian door de gang, het is geen leuk gezicht en gehoor, maar het is wel goed dat Nonja uitleg krijgt, door mij in het Nederlands. Hierna gesprek met de prof. Situatie als gisteren. Dialyse continu doet het wel, maar ureum (Goed ???) daalt niet echt. Morgen … hij of ze …, drie keer per week, gedialyseerd moet worden. Hier zitten natuurlijk ook wel weer risico’s aan. Nou dat horen we morgen wel weer. Lilian vindt het afdelingshoofd, door iedereen in de wandelgang "Madame la Cadre" genoemd, de laatste 2 dagen wat zorgelijk kijken. Ik begrijp het wel. Gisteren is ze bezig geweest om de hele dienstlijst voor Pinksteren om te gooien.

Doordat in elke dienst bij nonja iemand moet staan met dialyse ervaring en degene die de afgelopen dagen overdag 12 uurs diensten deed bij het dialyse apparaat veel te lang doorgewerkt heeft (deze week dus al 72 uur) en eigenlijk de Pinksteren moest werken, zal ze wel heel wat telefoontjes hebben moeten plegen om de bezetting te rond te breien. De vrouw die nu al 6 dagen 12 uur werkt moet in elk geval de Pinksteren achter wacht blijven en kan dus niet eens weg voor het geval er iemand ziek wordt. Bij het personeel merk ik hier niets van, zoals altijd luidt het antwoord; c’est rien! ’s Middags even buiten gegeten op het bankje. Bekende ritueel. Bontschoenen uit tussen de hele groep leerlingverpleegkundigen. We besluiten hier vanmiddag maar wat aan te gaan doen. Gisteren niet eens naar buiten geweest door al het gedoe met de defecte apparatuur bij Nonja.

We gaan Nonja even vertellen dat we naar de stad gaan voor de aanschaf van "Jesus sandalen". Deze zijn wat meer aan dit klimaat van 25 - 30ºC aangepast en met blote voeten te bestijgen. Nonja krijgt dan net fysiotherapie voor ademhaling en helmaal passief door bewegen, weer 6 man op de kamer. De voeding met suikerwater is niet gelukt. Nonja heeft een ileus beeld (luik ligt stil), waarschijnlijk door de opiaten. Tot mijn geruststelling ligt ze wel aan een contactpomp om een maagbloeding door uleusvorming te voorkomen. Gelukkig hebben ze haar nekkraag afgedaan, dat moet veel prettiger zijn voor haar Hierna naar de stad. Nu het met Nonja toch wel stabiel blijft moet dat kunnen. Bordjes Centre-ville volgen. Wijst zichzelf. Na twee schoenen zaken waar ze meewarig naar mijn voeten kijken (maat 46 is in hun ogen al exceptioneel) vinden we een derde en ja hoor groot vallende maat 46 past na wat bijstellen van de banden bij de hak. Wel lekker weer een windje over je blote voeten te voelen. Na diverse winkels ook voor Lilian geslaagd. Ook snel 3 t-shirts gehaald. De 2 polo’s van de vakantie zijn ook wel aan wat rust toe.

Teruggekomen blijkt de vriendelijke parkeerwachter bij het hoofdkantoor van de post al naar huis. Kan je je voorstellen; je bespreekt met hem hoe lang je denkt dat je wegblijft. Ben je later dan betaal je nog wat bij. Ben je sneller terug als je denkt krijg je gewoon wat geld terug. Aparte mensen die Fransen. Terug naar het ziekenhuis. Mijn onfeilbaar richtinggevoel zorgt ervoor dat we maar 5 km. Uit koers raken en aan de rand van de stad weten we de weg terug te vragen naar het ziekenhuis.

Het eerste deel van Dyon is dus verkend. We besluiten eerst maar te gaan eten bij Titty. Helaas zegt de barman is de kok ziek. Hij heeft nog een klein entrecootje voor ons. Half uur later, glunderende barman tovert 2 borden tevoorschijn. Berg frites, salade verte, en een heuse lap biefstuk van meer dan 2 ons die aan beide zijden over het bord puilt. Wat bedoelde hij ook weer meer, er is geen echt eten meer? Nu zijn we klaar en heb ik meteen vooraf en na afloop onze kroniek vervolgd. Zo gaan we nog een grand café en Lilian haar cappuccino nemen en gauw faxje naar jullie toe. Dan gaan we naar Nonja alles vertellen. O ja; voor Peter en Marjan; De barman is een soort Andy Baljet in z’n jongensjaren. Stoppelbaard, erg Frans, beweeglijk.

Ik hoop dat Nonja deze nieuwtjes begrijpt. Ze hoeft ze niet op te slaan op haar harde schijf. Tussen de middag hoor ik dat via de telefoon van Ineke, Jan een internetsite voor Nonja heeft gemaakt met het laatste nieuws. Dat heb ik haar ook verteld.

Ik ga nu weer sluiten. Morgen meer. Voor iedereen, bedankt voor jullie steun en berichtjes per telefoon en fax oa. personeelszaken en "goudkust", Boveny, Bonita

XXX Lilian & Roel

Naar Boven