Nonja Drost, meningitis in frankrijk

Dyon Frankrijk, 2002 > Zaterdag 18-05

Zaterdag 18-05

Na het ontbijt om 9 uur bellen we het ziekenhuis en spreken af dat ze ons zullen bellen als de prof op de afdeling komt, zodat Wouter en Wietze hem ook kunnen spreken. Dan nog even bellen naar huis. Dylan en oma gaan goed met z’n tweetjes. Lilian belt Ron en Wil. Haar moeder gaat inmiddels wat beter in het ziekenhuis, Ron en Wil brengen haar langzaam op de hoogte. Lilians vader hebben ze wel vertelt wat er aan de hand is. Geen reactie. Hier hebben we later met Wouter en Wietze over gesproken. We besluiten dat het waarschijnlijk het beste is dat Lilian hem zelf belt. Stelt hij geen prijs op informatie van haar of z’n kleinkind dan is dat in elk geval ook duidelijk. Als Lilian haar vader belt geen gehoor, is misschien zelf ook wel in het ziekenhuis op bezoek bij Lilian’s moeder. Zullen we later nogmaals proberen.

Dan wordt er uit het ziekenhuis gebeld, of we willen komen, de prof; is er voor het gesprek. Snel in de auto daar naar toe. Nieuwe portier bij het hek, wil ons niet met de auto doorlaten, een hele discussie. Als we zeggen dat we door de prof van Reanimation gebeld zijn is de enige reactie alleen dat die prof hier niet alles voor het beslissen heeft, altijd eerst overleggen met de portier. Intussen staat er al een hele rij auto’s achter ons te toeteren die er ook in moeten, dus noodgedwongen laat hij ons maar door. Bij de telefoon centrale haal ik de nog niet verzonden faxen op; Ik zie de portier zich ergeren, want de telefoon centrale is strikt verboden voor publiek.

Gesprek met de prof. Is lang en uitgebreid. Nonja stabiel, EEG normaal voor haar gesedeerde toestand, hart lijkt zich langzaam te herstellen, longen en perfusie gaan goed, stolling is weer op een acceptabel nivop. Alleen de dialyse loopt nog niet helemaal goed, het ureum daalt nauwelijks. Hiervoor wordt tijdens ons gesprek een dikkere femoralis catheter ingebracht. De nieren doen nog niets, de bloedstroom naar de nieren is goed, en er zijn ook geen afwijkingen aan de nier te zien bij een echo, dus waarschijnlijk echte shocknieren zonder onherstelbare schade. Het kan nu nog wel een week duren voor ze op gang komen, hij verwacht wel een gedeeltelijk of geheel herstel. Zo niet, dan zal er permanente dialyse moeten plaats vinden met in de toekomst transplantatie.

Hij raadt ons opnieuw aan ons later in Nederland te laten onderzoeken. Voor deze middag maakt hij een afspaak bij een collega van immunologie om naar mijn voet te laten kijken, in dit stadium moet Nonja zeker geen infectie van anderen oplopen, als voorzorg is hij begonnen met een extra antibioticum. Na bezoek aan Nonja gaan we om 14.00 uur weg om wat te eten, met de opdracht van de zuster om Shampoo sec dans un airosol mee te nemen. Nonja’s haar moet nodig verzorgd worden. Nou daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Lilian had wel eens waar een mooie vlecht gemaakt, maar de dagelijkse EEG’s laten hun sporen natuurlijk ook na. Eerst naar de Pharmacie, waarvan je er hier overigens belachelijk veel hebt in mijn beleving en dan naar MacDonalds voor een Big Mac. Om 16.00 uur melden we ons op de vijfde etage bij immunologie voor onze afspraak. Wietze en ik wachten op de arts(zij spreekt het beste frans), op een kamer op de dagverpleging. De dokter is gewaarschuwd zegt men, komt zo. Lilian en Wouter gaan vast naar Noja toe. Om 16.45 uur zijn we het zat, als we gaan vragen blijkt de arts nog helemaal niet op de afdeling te zijn. Ik spreek af dat wij naar Nonja gaan en dat ze ons bellen als de arts er echt is.

In deze drie kwartier is het Woputer duidelijk geworden hoe het komt dat de telefoonkaarten er met de post ‘ dagen over gedaan gedaan hebben hoewel ze per expresse verstuurd zijn. Die fransen spreken eigenlijk geen van allen Engels en op de enveloppe zit een zegel Priority. De enveloppe heeft dus vliegensvlug Nederland verlaten, maar aangekomen aan de Franse grens moet de Douane gedacht hebben dat priority betekend "Laat maar liggen". Wij liggen allemaal dubbel. Die verpleegkundigen zullen ook wel denken als ze ons horen. Eeen half uur later wordt er gebeld, de dokter is er op immunologie, wij weer naar boven. Opnieuw worden we door de verpleegkundige naar het kamertje op de dagverpleging gebracht.. Helaas opnieuw na een half uur nog geen dokter. Wij dus weer omlaag. Er onspint zich een druk telefoon verkeer tussen de derde en de vijfde etage, de dokter was er wel, maar de verpleegkundige is vergeten door te geven dat wij er ook waren.

Mijn ziekte geschiedenis tenaanzien van de erisypelas wordt uitgebreid uitgevraagd, ik mag op de onderzoektafel mijn broek en sokken uit. Wietze verteltd wat aarzelend dat ze niet mijn vrouw is, mag van de dokter blijven, mevrouwtje dat maakt toch niets uit volgens de arts heb ik normale benen. Niets aan de hand gelukkig, geen erisypelas, wel flink oedeem. Als ik koorts, pijn, warmte of roodheid krijg onmiddelijk terug voor antibiotica. Verder geen idee wat het wel is, voor alle zekerheid toch maar even het T-shirt uit om naar longen en hart te luisteren. Dat klopt ook nog dus kunnen we weer naar beneden. Het is inmiddels 18.30 uur geworden. We nemen afscheid van Nonja en besluiten naar het centrum te gaan om wat te eten. Hier vinden we een groot restaurant met grill en pizza’s; Het is er druk en geen tafeltje vrij. De ober verzekerd ons dat als we over een half uur terugkomen hij een tafeltje voor 4 personen ontruimd heeft. Wouter regeld dit allemaal in z’n beste engels, want het frans vloeit na al die jaren bepaald niet meer uit z’n mond.

Als hij zijn naam spelt is de ober helemaal om.3Ah oui monsieur Bachet, het wordt allemaal geregeld. Zo zie je maar weer wat een beetje frans doet, al is het alleen maar je naam. We wandelen een beetje door het centrum, ik constateer dat we daar inderdaad zijn. Ik zie Wouter vragend kijken en attendeer hem op de zwerver die op straat ligt, nou die zie je meesteal niet in de buitenwijken. Een half uur later staat de tafel tot mijn verbazing echt voor ons klaar; Heerlijk gegeten, een glaasje wijn erbij, de eerste alcoholische versnapering in 9 dagen. Wel lekker. Heel gezellig gegeten, bananensplit toe. Hier wil Lilian natuurlijk extra slagroom op; Wietze fluisterd Wouter toe dat dit creme-fraiche heet in het frans. De ogen van de ober rollen bijna uit z’n hoofd bij dit verzoek. Wie waagt het om creme-fraiche op z’n bananen split te vragen. Slagroom blijkt dus Chantilly te heten. Als hij na veel verwarring begrijpt wat Wouter bedoelt, wordt hij weer een stuk vriendelijker, dan kan het wel.

Na het eten gaan we nog even Nonja welterusten wensen. Het verbaast Wouter dat je zo maar naar binnen loopt via de eerste hulp en dan zo de IC op om bij Nonja op bezoek te gaan met 4 personen; Voor het eerst zien we dat de verpleegkundigen in twee lekkere stoelen voor de deur van Nonja haar kamer zitten, met het licht op schemeren in haar kamer. Nu kan dat wel. Ze proberen weer een normaal dag-nacht ritme te introduceren, dit is ook veel rustiger en normaler voor Nonja zelf. Alles is stabiel. Om 24.00 uur liggen we op bed na Ineke nog even gesproken te hebben. Die heeft het ook wel helemaal gehad, na haar condoleance bezoek van afgelopen avond. Gaat morgen ook een rustdagje nemen. Heeft ze wel verdiend na alle commotie op velerlei gebied deze week

Naar Boven