Nonja Drost, meningitis in frankrijk

Dyon Frankrijk, 2002 > Zondag 19-05

Zondag 19-05

S’ochtends gezellig ontbijt en even buiten in het zonnetje op het terras. Uit het ziekenhuis laat de prof; bellen dat hij een dagje vrij neemt, dat hij telefonisch op de hoogte wordt gehouden van Nonja’s situatie. Als we hem echt willen spreken komt hij wel even naar het ziekenhuis. Nou wij gunnen hem deze eerste vakantiedag in z’n vrije week natuurlijk van harte. Wouter en Wietze gaan inpakken en hierna gaan we nog even naar Nonja om afscheid te nemen. We krijgen alsnog een gesprek met de chef de clinique, die dit weekend weer dienst heeft. Deze arts uit Libanon heeft Nonja ook de eerste dag behandeld toen ze binnen kwam. Is ook de eerste 36 uur bijna continu bij haar geweest. Hij kan bij Wouter en Wietze ook goed het verschil met nu aangeven. Je kunt aan hem ook goed merken dat ook hij heel blij is met de clinical state waarin ze nu verkeerd. Toen ze binnenkwam was ze een "Catastrophe Total", zoals hij beschrijft. Wel geven ze Nonja nu nog extra trombocyten omdat bij het uitzuigen wat bloed uit de longen blijft komen, maar dit is puur preventief, de stolling opzich is acceptabel

Ook hij hoopt dat de nieren nog op gang zullen komen, maar garantie kan hij uiteraard niet geven. Hij verteld dat het meisje dat gisteren overleed, (Lilian wandelde over het balcon en zag dat ze een meisje, wat die ochtend binnenkwam van Nonja’s leeftijd, aan het reanimeren waren. Een uur later is de kamer verlaten en ligt het meisje opgebaard op bed, zoals we zien als we door de gang voorbij lopen. Wat dat betreft kent deze IC geen privacy), dezelfde verschijnselen had als Nonja wat betreft het wegvallen van de stolling. Zij heeft geen geluk gehad. Ik denk dat wij maar blij moeten zijn met het feit dat wij zeer snel hier naar toe zijn gestuurd. Een nivo 3 topklinisch academisch ziekenhuis met aparte kinder IC.(Ik las net in een blad: 1644 bedden, 5400 man medisch personeel, waaronder 1000 artsen).

Na dit gesprek nemen Wouter en Wietze afscheid van Nonja en we gaan mee om ze uit te zwaaien. Een emotioneel afscheid. Wouter zegt nog/ Toen ze naar ons onderweg waren dacht hij dat dit kind geen enkele kans maakte gezien het ziektebeeld, nu hij weg gaat en haar gezien heeft met ale uitslagen e.d. is hij wat geruster. Voor dit kind is er tenminste hoop. Hij zegt dat we de berg nog niet helemaal beklommen hebben. Er zijn natuurlijk nog risico’s: een longontsteking, of infectie door de 2 centrale lijnen die ze heeft, je weet het niet. Maar dat zijn complicaties die op zich te bestrijden zijn. Wij zullen nog wel rustig doorklimmen met Nonja. Wouter neemt de berichten voor het thuisfront mee en beloofd ze vanavond thuis door te faxen naar Jan. Wietze zal Ineke bellen om medisch nog eens alles op een rijtje te zetten, dat is misschien ook wel fijn voor haar en Jan. Zij en Jan hebben immers grotendeels de "Catastrophe3 zien gebeuren toen ze hier waren de tweede dag. Dit moet hen bijzonder geraakt hebben. Wij gaan terug naar Maison de parents. Eten een broodje op het terras voor onze kamer. Sabine van de receptie biedt aan om wat salade verte en tomates te halen. Een echte fransman eet geen broodje tussen de middag. Brood is goed om s’ochtends in je zwarte koffie te dopen. Heel lief van haar.

Als we later bij de receptie een praatje met haar maken, geeft ze ons een vel papier. Vrienden hebben naar aanlijding van het gebeuren via de computer een aantal engeltjes op een vel geprint. Zij heeft hierop geschreven. "Pour Nonja", eronder staat: "Sabine, de maison de parents". Dan zie je hoe mensen hier meeleven, ongelooflijk. We bellen nog een aantal mensen: Bonita, deze vertrekt morgen naar Johannesburg, Zuid-Afrika. Neemt het adres van de website mee om alles te volgen, dus Jan, binnenkort bezoek uit het derde continent voor jouw web-site.

Ik ga wat schrijven in de rookkamer, immers ik loop al bijna tywee dagen achter met m’n verhaal. Tijdens het schrijven ontdek ik wat we steeds hoorden toen we met Wouter en Wietze hier tot 4 uur s’nachts zaten te praten. We hoorden steeds iets wat op een soort niezen leek boven uit de muur uit iets waarvan wij dachten dat het een babyfoon was. Het blijkt een automatische luchtverfrisser te zijn, die elke 20 minuten een puf aroma door de rookkamer heen spuit, vandaar dat er hier in het hele huis zo’n luchtje hangt. Zo nu zijn jullie weer helemaal bij en is ook de laatste geheimzinnigheid voor Wouter ontsluierd.

XXX en veel liefs van Lilian en Roel. p.s. Via Ineke en de alarmcentrale van de ANWB in Lyon vernomen dat onze verblijfskosten en de terugtransport kosten van Nonja niet onder de verzekeringsvoorwaarden vallen. Beiden gaan hier volgende week telefonisch achteraan. Als de terugkeerkosten voor tzt niet door de verzekering vergoed worden moet Jan het verhaal en de website maar onder de aandacht van de Telegraaf brengen, dan denk ik dat de verzekering wel eieren voor z’n geld kiest(letterlijk en figuurlijk). Ik denk namelijk dat een ambulance rit Dyon-Utrecht aardig in de papieren zal lopen. p.p.s. Lilian komt net terug. Heeft haar vader en moeder gesproken. Dit ging goed. Haar moeder heeft onderzoeken gehad. Ze krijgt dinsdag of woensdag uitslagen van de biopten die uit de darm genomen zijn. Ook hier is het dus spannend;

Na het schrijven van de vorige berichten, s'middags in het maison de parents zijn we om 18.00 uur weer naar het ziekenhuis gegaan. Als we Nonja zien liggen slaat de stress weer toe, er zit voor het eerst bloed bij de urine, die toch al zo weinig productie laat zien. Lilian vraagt de arts, die op de kamer is, meteen of hij de professor al gebeld heeft. Hij probeert haar gerust te stellen. Gebeld heeft hij niet, maar het zal allemaal wel meevallen. Nonja verliest al een paar dagen bloed uit de longen bij het uitzuigen, maar dit heeft tot nu toe ook niets te betekenen gehad.

Zijn geruststellende woorden helpen toch niet zoveel, je weet immers totaal niet hoeveel schade er is in de organen. We blijven lang bij Nonja, alles lijkt stabiel. Ik zie dat ze elke keer wat proberen te knijpen met de druk van de beademing en de hoeveelheid zuurstof die ze toevoegen. Gevolg is elke keer daalt de saturatie tot 93% of lager, soms zelfs in de 80 en gaat de saturatiemeter alarmeren. Geen succes dus en maar weer terugstellen op de originele stand. Lilian wil niet meer weg en vraagt of ze hier op de afdeling voor ons wat te eten hebben. Lichte paniek, hier is niet op gerekend. Dan komt er toch een breed lachende zuster, ze heeft wat bakjes voor de magnetron geregeld, toch nog iets gevonden zegt ze. Als we in de keuken komen staat er een hoeveelheid klaar waarvan ik me vertwijfeld afvraag/ "Hoe komen we hier nu weer doorheen?".Voor elk ook nog twee toetjes voor als het niet genoeg is.(kids jullie weten het wel van die 3Het is net slagroom" gevallen. Wij kunnen onze buikjes rond eten. Het lijkt hier Titty Twister wel, eigenlijk kan het net, maar alles wordt uit de kast gehaald. Uiteindelijk blijven we tot 22.00 uur. Er veranderd niets. De arts zegt dat het Ureum flink gedaald is naar ongeveer 20 en de verpleegkundigen, die om 21.00 uur de dienst overnemen zien er heel relaxt uit. Ik heb veel vertrouwen in deze meiden, zoals ik ze de afgelopen dagen bezig heb gezien, dus we moeten maar naar huis. Als er zaken veranderen dan zullen ze ons bellen in Maison de Parents.

Terug hier slaat de depressie toe. We kruipen voor ons doen veel te vroeg onder de wol een beetje lam. Eerts hebben we nog wel Ineke gesproken, deze zal Ma Drost bellen. Uitgebreid met Jan gesproken en Willeke. Vertellen ons dat Wouter inmiddels de fax met het verslag al gefaxt heeft, ze zullen proberen het snel op de site te zetten omdat iedereen op nieuws zit te wachten. Wouter heeft Jan uitgebreid verslag gedaan van wat hij hier gezien heeft, wij vertellen het laatste nieuws. Willeke probeert de faxen die op internet staan uit te typen omdat veel mensen moeite hebben met handschrift of hieroglyfen. Dit is waarom ik zaken op het werk meestal uittyp.

Jan heeft een oproep op de site gezet voor typehulp omdat Willeke met haar armen dit helemaal niet kan,"erg pijnlijk". Nooit geweten dat ik zo'n lieve knappe prive secretaresse heb in Holland. Willeke bedankt. Ik zeg tegen Jan dat wij op zoek zullen gaan naar een P.C. met internet en scan mogelijkheid. Dat zou het allemaal veel makkelijker maken. Dan kunnen we alles rechtstreeks mailen. Lilian belt Camyre nog even, maar Hans verteld dat ze al naar bed is; Wij besluiten ook maar te gaan slapen. Als we wegzakken gaat de telefoon/ de man van de ziekenhuiscentrale zegt dat hij een telefoontje over zet. Even paniek, is er wat met Nonja? Nee het blijkt Peter Coomans te zijn, die in z'n beste frans via, via toch nog bij ons uitkomt. Hij klinkt erg zenuwachtig. Hij zegt er na het nieuws op internet erg tegen op te hebben gezien om te bellen, maar heeft toch maar de stoute schoenen aangetrokken. Wij zijn er erg blij mee Peter! Hebben een leuk gesprek gehad met jou en Marianne. Hierna hebben we zelf nog maar even de dag geevalueerd, zoals we gewend zijn voor het slapen gaan. We waren allebei erg ontroerd door de betrokkenheid die jullie uiten en wij tussen de regels van het gesprek door zo goed konden voelen. Het kikkerde ons erg op! We hebben deze nacht goed goed geslapen, misschien wel juist door dit gesprek.

Naar Boven