Maandag 03-06

Terwijl ik de laatste pagina van het verslag uittypte vangt Lilian Jan, Ineke, Dylan en oma op die net gearriveerd zijn. Ze stappen de telefooncentrale in terwijl ik net het bericht aan Jan en Willeke verzend. Even voorstellen aan de dames van de centrale. Ineke heeft een hele mand met nederlandse kazen en andere etenswaren meegenomen voor het personeel van de centrale, dan kunnen ze allemaal wat uitzoeken. Hierna even buiten zitten op de trap in de schaduw en bijkletsen. Oma Drost laten we de foto’s zien van de kinderafdeling als voorbereiding. Hierna naar Nonja toe. Ik ga eerst met Dylan, hij is haar grote broer. Ze reageert direct op zijn stem, door haar ogen samen te knijpen. Dylan houdt zich duidelijk goed. Hierna met oma op bezoek, ondanks de foto’s en de verhalen schrikt ze toch wel erg van wat ze ziet. Als we terug zijn op de gang natuurlijk huilen, waardoor ook Dylan zich niet langer goed kan houden.

Het is ook wat, 3 weken niet gezien en nog is ze niet wakker, erg moeilijk om je kleine zusje zo terug te zien. Hij is wel erg blij dat hij haar nu weer gezien heeft en dat duidelijk is dat ze hem wel hoorde. Intussen gaat Lilian eerst met Ineke en daarna met Jan op bezoek. Deze zijn blij dat ze er nu tenminste veel beter uitziet dan tijdens de 2 eerste crisissagen, toen ze haar ook meegemaakt hebben. We besluiten hierna eerst naar de stad te gaan eten, want iedereen heeft honger na de lange rit uit nederland. We vinden een leuk restaurantje, waar je op het terras buiten kan eten. Tot onze volledige verbijstering bestelt Jan zuurkool (buiten is het nog 25 graden). Wij kiezen lichtere kost. Jan bestelt bij het eten een fles Bordeaux wijn. De ober begint hem met bestraffende vinger de les te lezen. Wij zitten hier in de Bourgogne, waarvan Dyon de hoofdstad is, dus Bordeaux (volgens hem een tweederangs wijntje) wordt hier niet geschonken. Alleen een Bourgogne is bij hem te bestellen (le vin superieur).

Het eten is gezellig, maar als Nonja en de tijd die het zal duren voor ze een beetje opgeknapt is en wat er allemaal mis zou kunnen zijn ter sprake komt krijg ik het toch wel erg te kwaad. Janken op het terras dus midden in Dyon en getroost door Jan. Het interesseert mij niet wat die fransen er van denken, die zie je toch nooit meer. Aan het eind van de maaltijd ga ik met Dylan de auto ophalen. Even met hem alleen, lekker, en de auto staat een heel eind lopen van het restaurant. Oma is op 77 jarige leeftijd met name qua beenwerk versleten, verder doet ze het fantastisch, ook met Dylan thuis. Op het terras vertelt ze nog dat ze van de week een flinke varkensrollade uit de vriezer heeft gehaald. Toen ze met z’n tweën aten, had ze de helft gesneden en de rest in de pan gelaten voor de volgende dag. Toen ze klaar waren met eten vroeg Dylan of hij nog een stukje vlees mocht. Ja, dat is goed zei oma, pak nog maar een stukje uit de pan. Ze hoort Dylan snijden in de keuken. Even later komt hij de kamer weer in met de ander helft van de rollade gesneden op zijn bord en eet deze met smaak op tot oma’s verbijstering. Dylan is net als ik vroeger, graag een stukje vlees op het bord. Verder heeft hij dezelfde bouw als ik vroeger, 75 kilo en bijna 195 cm, dus zo mager als een lat. eet rustig 5000 kcal per dag, waar je verder niets van terug ziet..

We gaan terug naar het ziekenhuis en bezoeken in wisselende samenstellingen Nonja nog heel even. Ze slaapt rustig, maar als ze ons hoort reageert ze met kijken. Als we in maison de parents aankomen drinken we nog even koffie. Voor ons doen vroeg op de kamer, 2400 uur. Hier maar eens kijken wat er allemaal meegekomen is. Totaal zijn er 3 grote plastic tassen met cadeautjes voor Nonja meegekomen. Deze zetten we voor haar apart. Iedereen ontzettend bedankt. Zal leuk zijn voor haar als ze wakker wordt. Dan gaan we met z’n drieen alles uitpakken. Yvonne schot in de roos(oma vertelde wat er in haar pakje zit). De kaarsen uit het klooster zullen we branden Judith. Willeke bedankt voor de cadeautjes, ook die van ons natuurlijk (opvallend dat het kaartje wat jij stuurde een exacte copie is van haar geboortekaartje wat betreft het model).

Shag is er ook weer voldoende in voorraad (Deze smaakt veel beter als de franse gauloise Yvonne, vooral de vloeitjes zijn hier overigens erg smerig). Overlevingspakketje van Camyre. Ontzettend veel kaarten en brieven. Die hebben we wel allemaal gelezen, dan kan ik het haar vast vertellen. De foto's waren ook erg leuk Reinier. Indrukwekkend vond ik de foto die jij van Nonja maakte slapend in de auto, een twintig minuten voor ze opeens in shock ging op de autoroute (We waren gestopt om te tanken en te plassen, terwijl wij nog een sigaretje rookten, ging Nonja al in de auto zitten, sliep direct. Onbegrijpelijk dat wij het niet zagen aankomen).Hierna zijn wij knock-out gegaan.

Vanmorgen met z’n allen aan het ontbijt, een hele nederlandse tafel, gezellig. Gezamelijk, net als gisteren in een auto naar het ziekenhuis (wel lekker dat we 7 zitplaatsen hebben). Eerst met Dylan samen op bezoek. Nonja reageert direct als Dylan wat tegen haar zegt. Grote open ogen, ze kijkt gericht naar hem. Als hij haar kust trekt ze grimassen met haar gezicht, je kan zien dat ze het er moeilijk mee heeft dat ze niets tegen hem kan zeggen. Hierna met oma op bezoek en Lilian hierna met Jan en Ineke. Dylan is duidelijk trots en blij dat Nonja zo op hem reageert. De broeder die dienst heeft legt uit dat de curare nu gestopt is. De overige slaapmedicatie die ze krijgt is voor een kwart geminderd. De zuurstof van de beademing is naar 35% en de bloedgassen blijven prima (vorige week werd ze nog beademd met 62% zuurstof ). Ze wordt nu ook niet meer met overdruk beademd. Als ze reageert ademt ze onrustiger en hoor je het beademingsapparaat steeds alarmeren. Ze heeft gisteren totaal 1800 cc geplast, helemaal op eigen kracht. Straks wordt ze wel weer gedialyseerd, vanwege een hoog Ureum en kreatinine in het bloed. Al met al toch weer een stukje beter als gisteren. Hierna gaan we met z’n allen voor het middageten naar Titty Twister. Kunnen de anderen even kennis maken met die aardige ober en zien wie er steeds voor ons eten zorgde.

Aan het eind van de maaltijd ga ik samen met Dylan nog even bij Nonja op bezoek. Nu is ze echt in slaap, waarschijnlijk door de inspanning van vanmorgen en de dialyse. Terugekomen in de Titty nemen we nog koffie toe, even kletsen en dan gaan Jan, Ineke en oma nog even heel zachtjes om de hoek kijken bij Nonja, ze laten haar lekker slapen. Hierna naar maison de parents. Ik ga jullie schrijven, Lilian haalt de post en de kaarten te voorschijn om aan oma en Ineke te laten lezen. Jullie geloven het niet, een grote 8 persoonstafel, helemaal onder de kaarten, van vrienden, kennissen, buren, collega’s, kinderen van school, ongelooflijk. We praten over de reacties van internet, nu realiseer ik me pas wie Hans de Bruin is. Nou Hans het eten bij Barbara smaakte beter dan bij die eigenwijze ober van gisteren. Het is nu 17.00 uur. Morgen vertel ik jullie verder.

XXX Lilian en Roel.

Submenu

Naar Boven