Maandag 08-07

Vandaag vroeg op, want om 10 uur een afspraak met maatschappelijk werk in het WKZ met Lilian samen. Eerst moeten er nog een paar dingetjes gedaan worden voor ik naar het ziekenhuis kan. Om 0930 uur hier, Nonja en Lilian hebben redelijk geslapen, als ik binnen kom ligt Nonja net te huilen. Ze vraagt zich af waarom haar dit nu moet overkomen. Ze zegt elke keer dat we op vakantie gaan gebeurd er wat en dat is de laatste drie vakanties ook inderdaad natuurlijk een feit. Elke keer is het per ambulance naar het ziekenhuis, al waren de gevolgen tot nu toe niet zo groot. Je hebt daar natuurlijk geen antwoord op. Ziekte is iets wat je overvalt en wat je niet in de hand hebt.

Voor we naar maatschappelijk werk gaan spreken we met Nonja en de verpleging af dat deze haar in die tijd mooi kunnen wassen, het verbinden zullen ze laten zitten tot vanmiddag, zodat we er bij kunnen zijn. Ik wil graag weten of de nieuwe manier(een maal in de drie dagen) succesvol is en ook zien hoe Nonja reageert. Dat is toch wel heerlijk hier in het ziekenhuis, je kunt gewoon overleggen en afspraken maken over zaken. Bij maatschappelijk werk gaat het in eerste instantie over Nonja, we kunnen wat aanvullende info geven over hoe ze hiervoor is en wat voor soort kind het is en ook wat we denken wat voor haar de meest traumatische ervaringen geweest zijn en waar dus een deel van haar huidige gedrag vandaan komt. Op zich is Jet hier wel blij mee. Zal ook overleggen met de psychiater die in eerste instantie bij Nonja is gekomen vanwege haar soms nog wat verwarde gedrag. Waarschijnlijk is het beter dat de begeleiding van Nonja overgenomen wordt door een psycholoog op regelmatige basis.

Hierna komen wij aan de beurt, hoe gaat het met ons. Nou dus eigenlijk niet zo goed. Lilian kan het nog niet los laten en wil eigenlijk nauwelijks bij Nonja weg en ik las vanmorgen een artikeltje uit de Libelle (ja je leest het goed de Libelle), waarin een moeder het overlijden aan een meningococcen sepsis van haar dochter beschrijft en ik zat zomaar te janken. Je leest daar zo precies je eigen ervaring, die voor ons op onbegrijpelijke wijze gelukkig beter afgelopen is, dat je alles weer opnieuw voelt en beleeft. De maatschappelijk werkster vraagt verder hoe het is, nou nog doodmoe, vrij labiel schijnbaar, concentratie nog niet echt optie. Ze raadt aan dan voorlopig ook nog even niet te werken en ziek te melden en hierover vanmiddag maar eens met de huisarts te overleggen. Wel vervelend, toen ik vorige week thuis kwam had ik het idee, nou dat komt met ons nu allemaal wel weer snel op orde en vrijdag ben ik met Cees hierover op het werk wezen praten.

Zelf had ik het idee dat een weekje thuis en drie weken vakantie aansluitend wel weer genoeg zouden zijn, terwijl hij al aangaf dat ik me dan wel goed moet realiseren dat alles dan gewoon weer gaat draaien. Maar nu krijg je schijnbaar toch de terugslag van alles te pakken. Ook vraag ik de maatschappelijk werkster contact op te nemen met het intern arbeidsbureau van het UMCU, waar Lilian werkt. Deze heeft namelijk een brief ontvangen dat haar geplande diensten niet uitbetaald zullen worden omdat haar ziekmelding niet geaccepteerd wordt, ze is namelijk zelf niet ziek. Als ik hier zelf langs zou gaan in de stemming waarin ik nu verkeer zou ik die mooie dame die die brief gestuurd heeft zo over de balie trekken. Er zijn Nederlanders die onderhand met een aambei een jaar ziek blijven en dan zou Lilian na 32 jaar werken, met totaal twee ziekte dagen nu niets betaald krijgen terwijl je niet echt instaat bent om te werken. Hierna nog even met z’n tweeën nagepraat buiten in de tuin. Morgen toch nog maar even opnieuw contact opnamen met Cees om te overleggen. Terug naar Nonja, die heeft inmiddels visite gekregen en gezellig zitten praten met Rio. Als ze moe wordt gaat ze lekker een dutje doen en zwaaien wij buiten Rio uit. Het middag eten bewaren we nog even voor haar. Terwijl Lilian zich een beetje gaat opmaken doe ik naast Nonja op de bank ook een siësta dutje.

Om 1315 komen oma Drost en Ineke, Nonja neemt dan ook haar maaltijd gedeeltelijk van tussen de middag, een peer en een cracker met ham en een beker melk. Om 1345 uur gaat de verpleegkundige Nonja verbinden. Het afhalen van de kaasplakken doet Nonja extreem veel pijn omdat ook alle haren van haar armen en benen ermee uitgetrokken worden. Ik overleg met de afdelingsarts die ook even is wezen kijken. De wonden zien er prachtig uit, dus de methode is een succes. Alleen volgende keer vooraf pijnstilling geven en het zal wel minder last geven omdat de haren er nu al uit zijn en er veel smallere plakken gebruikt gaan worden. Hij gaat dit zelf bij Nonja bespreken. Ze is er niet blij mee, maar het is toch de beste methode. Hierna tillen we Nonja in de rolstoel, ze gaat met de rest van de familie lekker mee naar buiten op het terras in de zon. Zonnebrilletje van Tante Ineke op, incognito, als een oude filmster. Later nog even naar de afdeling fysiotherapie om daar vast de oefenzaal te zien. Vindt ze wel leuk en ook een beetje spannend. Intussen bezoek ik de huisarts, en ook deze raadt aan om het voorlopig even rustig aan te doen omdat de grootste klap waarschijnlijk nog komen moet. Als ik bij Nonja terug kom wordt ze net in bed getild door oom Jan en Dylan.

Hierna gaat ze even slapen, is totaal afgekacheld, is ook totaal een uur in de stoel geweest. Ik neem Ineke en Jan en oma mee naar huis, dan kunnen we bij ons even lekker eten en kan ik wat extra’s maken voor lilian en ook een klein hapje mee nemen voor Nonja. Die belt trouwens als we net thuis zijn al huilend op dat ze het eten van het ziekenhuis van vanavond niet te eten vindt. Ik kan haar dus gerust stellen, ik neem straks wel wat mee. Ik bel ook nog even Pauline, Nonja’s mentor op school. Ik vraag of ze morgen, als alle klasgenoten hun rapport op halen, aan ieder een briefje mee kan geven met Nonja’s telefoonnummer en de bezoektijden van 14-17 uur. Er zullen er nog wel wat snel met vakantie gaan en dan kunnen ze of even bellen of nog even op bezoek komen. Dat is voor Nonja natuurlijk wel top, die heeft ze al 10 weken gemist. Pauline geeft ook aan dat ze Nonja in elk geval mee wil nemen naar de volgende klas, zodat ze in dezelfde groep kan blijven, hierin voelt ze zich waarschijnlijk wel het veiligst. Hoe we dat allemaal gaan realiseren daar neemt ze eind van de vakantie nog met ons contact over op, dan weten we tenminste hoever Nonja’s revalidatie is gekomen. Als het eten op staat en het laatste stukje daarna, kan ik even typen, dan zijn jullie weer op de hoogte van het wel en wee van Nonja en haar familie.

XXX Lilian en Roel

Submenu

Naar Boven