Maandag 10-06

Na het versturen van het bericht aan jullie nog wat gebeld op de centrale. Lenie gesproken, die net terug is van vakantie en haar gezegd dat ze de foto’s van haar afstuderen kan halen bij oma Drost. Wil gesproken, Lilians moeder knapt weer een beetje op na de operatie, had vandaag voor het eerst weer vloeibare voeding. We zullen haar binnenkort bellen nu we het telefoonnummer van Wil hebben gekregen. Ook nog even gesproken met Dylan (nog steeds niet naar het museum geweest, oma geinstrueerd zodat hij dat zo snel mogelijk doet). Hierna bij Nonja op bezoek. Alles prima bij haar geen temperatuur. We gaan dus vanavond vroeg terug naar maison de parents. Lekker eieren bakken in de keuken, waar we ook nog wat verse broodjes ontdekken.

Hierna belt Agnes ons. Ze probeert al een week om ons te bereiken, maar doordat we s’avonds steeds met ons bezoek op pad geweest zijn, lukte dit niet. Lang met haar gesproken. Ook zij uit een rotsvast vertrouwen in Nonja. Dan spreken we Ineke. Hierna vroeg slapen, wie weet wat ons morgen weer te wachten staat.

Volgende ochtend na het ontbijt en de koffie arriveert de eerste post weer en daarna belt Lilians nicht Mia uit Tilburg (van de zeven geitjes). Ze praten lang bij. Mia wil waarschijnlijk ook een dag overkomen. Op een maandag, want verder kan ze in haar bedrijf niet gemist worden. Nadat Lilian zich opgetut heeft gaan we naar het ziekenhuis. Als wij arriveren komt Nonja’s verpleegster al op ons toe lopen. Ze lacht breed en vertelt dat Nonja haar met grote ogen aan lag te kijken terwijl ze haar mond verzorgde. Ze schrok zich dood. Wij moeten even op de gang wachten, want Dr. Tanter is nu bij haar en die wil ons zo spreken. Ook hij is vrolijk als hij naar ons toe komt. Goed nieuws. De longfoto was een stuk beter vanmorgen, de bloedgassen blijven goed, Nonja kijkt om zich heen. Het kreatinine in het bloed is aan het dalen, dus de nieren beginnen een beetje afvalstoffen te filtreren. Alleen het Ureum stijgt nog een beetje, dus gaan ze vanmiddag wel dialyseren. Dat het Ureum stijgt vindt hij overigens normaal, Non,ja is een forse meid, wordt flink gevoed via het voedingsinfuus en haar metabolisme is hoog door de wonden die ze heeft.

Wat het belangrijkste is, is dat hij de slaapmedicatie iets lager heeft gezet (van 17 naar stand 15) om te kijken hoe ze reageerd. Wat hij verder moet weet hij nog niet. In principe denkt hij dat haar conditie nu goed genoeg is om haar te wekken en te kijken of ze kunnen extuberen en de beademing stoppen. Aan de andere kant gaat ze dan veel pijn krijgen bij het verbinden van de wonden, dan moet je vooraf morfine geven en dit drukt de ademhaling weer. Je kan haar voorlopig in slaap houden, maar dan loop je weer het risico dat er een longontsteking ontstaat, net nu de vorige onderdrukt is. Voorlopig nog maar even afwachten en twee maal daags de situatie evalueren. Hij verwacht dat ze tussen 1 tot 3 dagen opnieuw zullen proberen Nonja echt te wekken. Het is moeilijk kiezen tussen deze twee kwaden. Als ze haar gaan wekken zullen ze het ons in elk geval laten weten, zodat wij erbij zijn. Uiteindelijk blijkt hij best wel aardig, maar lichtelijk exentriek te zijn. Als hij ons in de gang tewoord staat gaat hij op een rijdend keukenwagentje zitten, met z’n rug geleund tegen de vuilnis container.

Hierna naar Nonja toe. Ze herkend ons duidelijk als wij binnenkomen. Het is net of ze gaat huilen, ze heeft alleen geen tranen. Lilian en de zuster huilen hierbij overigens ook (met echte tranen). Lilian gaat proberen Jan en Ineke en Willeke en Jan te bellen. Krijgt uiteindelijk alleen oma en Dylan te spreken. De rest van de middag blijven we bij haar. Ze kijkt continu naar ons. Als Lilian wat te eten gaat versieren ga ik op een stoel bij haar zitten. Hier eet ik later ook mijn brood met soep. Ze vindt het duidelijk prettig als je bij haar bent. Om kwart voor 3 komt de wondverpleegkundige. Alles wordt uitgepakt en op de foto gezet. Zij ziet duidelijk vooruitgang met vrijdag toen ze er voor het laatst was. De wonden zien er mooi uit, roze en schoon op een paar kleine plekjes na, die een beetje bijgewerkt worden. Nonja kijkt de hele tijd, ziet wat er bij haar gebeurd. Af en toe is het pijnlijk, maar over het algemeen gaat het goed. Om 16.00 uur is alles weer ingepakt. Morgen tussen 12 en 14 uur weer verbinden.

Wij blijven nog een tijdje bij haar. Om half 5 komt Nadine met een collega van de reanimation pedriatric kijken. Ze is een week vrij geweest en komt kijken hoe het gaat. Is ook heel blij als ze ziet en hoort hoe het gaat, dat is voor ons ook een hele geruststelling. Hierna krijgen we weer een hele enveloppe met post. Inmiddels is Nonja weer in slaap gevallen en gaan we even naar buiten voor een frisse neus en om de post te lezen. Leuk van collega’s van mij en Lilian en van de familie van Anneke van Berkel en Camyre en Hans. Blij om te horen dat jullie het allemaal prettig vinden om het verslag bij te houden. O ja Claudia, hoorde gisteren van Wil pas van de stenen, omdat we alle pakjes uit wilden pakken met Nonja samen als ze echt wakker is. Ze liggen inmiddels bij Nonja’s hoofdeinde. Na het “luchten” weer terug naar de afdeling. Ik ga mijn verslag schrijven, maar lilian wordt weer bij Nonja geroepen die al weer wakker is en om zich heen kijkt.

Hier horen we ook van de arts dat er morgenochtend met morfinepleisters begonnen wordt. Als deze ingewerkt zijn dan doet het verbinden minder pijn en zou de slaapmedicatie ook iets lager kunnen. Nonja is inmiddels aangesloten op de dialyse apparatuur voor 4 uur. Dr. Zanetta komt lachend binnen en vertelt dat onze huisarts heeft gebeld om te informeren hoe het met Nonja gaat. Hij heeft hem in z’n beste engels te woord gestaan bekend hij met z’n handen voor zijn gezicht (hij is een beetje onzeker wat dat betreft, terwijl hij goed te volgen engels spreekt). Ik besluit weg te gaan om naar de telefooncentrale te gaan voor het typewerk. Als we zeggen dat we weggaan begint Nonja weer traanloos te huilen. Lilian blijft dus nog even bij haar om haar te troosten. Later komt ze achter me aan als Nonja even slaapt. Ze heeft nog wel gezegd waar wij zijn, zodat ze kunnen bellen als Nonja weer angstig is. Nou dat wordt nog wat straks als ze nog iets meer bij is. XXX Lilian en Roel

Submenu

Naar Boven