Maandag 17-06

Gisteren was dus duidelijk een “down-dag”. Nonja heel in zichzelf gekeerd, bijna geen reactie. Lilian af en toe huilen en ik ook niet optie. Na het doorsturen van het bericht aan Jan in de centrale Anneke en Peter gebeld. Of zij straks Lilian willen bellen in de hoop haar een beetje op te vrolijken. Ze is in een dusdanige stemming dat ze al 2 dagen niet meer is wezen bellen in de centrale. Ze heeft er geen behoefte aan iemand te spreken (Nou voor degenen die haar kennen weten dat er dan echt iets mis is, mijn vrouw is geloof ik met de telefoon in haar hand geboren). Ik ben om 21.00 uur terug en we besluiten van de kamer Anneke en Peter te bellen, via de centrale, dan draaien zij niet voor de kosten op. (Unieke situatie, kost meestal moeite om van af de afdeling zomaar naar het buitenland te bellen, nu zomaar van naast een IC-bed, ze zullen hier ook wel denken, maar ja nu moest het even).

Lilian heeft in elk geval een goed, lang gesprek met Anneke en Peter, op een gegeven moment doet Nonja haar ogen open en ik besluit de tweede telefoon tegen haar oor te houden. Anneke en Peter praten met haar, onder andere over het feest dat ze vlak voor de vakantie gaven, waar Nonja en Rebecca flink gedanst hebben. Nonja reageert echt sterk hierop. Als ze over het dansen hoort begint ze flink te huilen, nu voor het eerst met echte tranen. Ze valt echter vrij snel weer in slaap. Lilian bedankt aan het eind Anneke en Peter, zegt dat ze weer zal bellen als het teveel wordt, lekker zo’n persoonlijke coach in nederland. Nou wat dat betreft was het zeker een suces, want Nonja is er uit. Reageert tenminste weer als ze wakker wordt. Blij dat ze weer wat laat zien, vooral omdat deze dag toch wel raar was. S’ochtends bij de labuitslagen bleek het Calcium veel te hoog, de rest was wel goed. Hier moest actie op worden ondernomen. Terwijl het infuus bijna gestopt was, wordt nu overgegaan op 4000 cc per 24 uur en om dit allemaal weer kwijt te raken elke 4 uur plamedicati (opnieuw aan de lasix), zodat nonja extra Calcium uit zal plassen. Elke 4 uur wordt gekeken wat erin en wat eruit is gegaan, of het wel in evenwicht blijft. Ook weer spanning verhogend.

De rest van de avond komen we aardig door. Als Nonja lekker ligt te slapen gaan we even naar buiten. Om half twaalf verzorgen we met Laurent (de nachtbroeder, die vorige week nog natte theedoeken toe moest passen en gisteren op de brancard lag te slapen) Nonja. Hij heeft aangeboden dat Lilian vannacht van het leegstaande bed op de kamer gebruik kan maken, dan kan ik in de electrische dialysestoel, die ook helemaal plat kan. Deze nacht slapen we dus beter. Nonja wordt maar een paar keer wakker. Is er s'morgens wel weer vroeg bij. Uiteindelijk slaapt ze om 7 uur weer en ga ik even naar buiten naar mijn bankje. We ontbijten bij Nonja voor ze verzorgd wordt, eerst worden de ander patienten gewassen. Nonja is bij ons ontbijt al wakker en wil eigenlijk bewegen en praten wat natuurlijk niet gaat. Jammert dus soms erg hard.

Verder gaat de verzorging prima, hierna moet ze gewogen worden in een tillift met weegbrancard. Dat is vrijdag ook gebeurd en toen was ze bang en erg onrustig. Lilian zegt dat zal me wat worden want nu kan ze al een behoorlijk volume geven. Ik ga haar uitleggen wat de bedoeling is van het apparaat wat naar binnen gereden wordt. Vertel dat het is om te wegen, net zoals vrijdag en of ze dit nog weet. Ze knikt ja en ik vertel dat ze niet bang moet zijn het is gewoon een weegbrancard. Wonder boven wonder gaat het prima en zonder problemen. Het is dus belangrijk om haar te vertellen wat er gebeurd. Hiernaast blijkt ze ook nog eens bijna 2 kilo afgevallen, fantastisch, want ze houdt nog steeds een aantal kilo's vocht vast. We helpen draaien, voeten en rug masseren. We draaien haar hoofd weer naar het raam (overdag naar het raam, s’nachts de andere kant uit naar waar wij slapen). Nonja blijft erg wakker. Als Ineke belt houden wij de hoorn ook even bij Nonja’s oor. Ze reageert duidelijk.

Tegen 11 uur komt de fysiotherapie. Wij doen de vertaling. Nonja wordt flink doorbewogen met armen, en benen. Drukt met beide armen en benen iets terug als dit gevraagd wordt, knijpt met beide handen.(rechts sterker dan links). Ze heeft ook zelf haar hoofd een keer van de ene naar de ander kant gedraaid. Allemaal positieve tekenen. Vanochtend heeft de arts voorgesteld op korte termijn een EEG te maken. Als de fysio de armen heeft gedaan ga ik naar maison de parents om te douchen en te verkleden. Ik neem ook de disc-man die Dylan meenam en de CD’s mee, lijkt mij een goede afleiding bij het verbinden (blijkt s’middags ook goed te werken) om half 1 ben ik weer terug, Nonja wordt net verzorgd en krijgt vast de morfine gespoten voor het verbinden. Ze zal om 13.15 uur verbonden worden. Wij kunnen net tussendoor even warm eten (In de conversatie zaal. Het afdelingshoofd vindt het duidelijk niets dat wij bij Nonja op de kamer eten, ook zullen er vanaf vandaag etensbonnen gekocht moeten worden). Ze denkt waarschijnlijk even orde op zaken stellen, vanaf woensdag had ze vrij en is er naar haar mening duidelijk te veel vrijheid geboden en als er een patient naast zou moeten is ze waarschijnlijk bang dat ze ons niet meer van de kamer krijgt.

Nonja is over het algemeen vrij rustig, alleen als ze wil bewegen en het lukt niet, weet ze al een flink volume te produceren. Ze wordt echt boos als het niet lukt. Verbinden van 13.15 -15.30 uur. Wonden zien er nog steeds goed uit, ook die op de linker bovenarm gaat er steeds beter uitzien. Iedereen die het van vorige week kent en even z’n hoofd om de hoek steekt is enthousiast. Ook de bloeduitslagen van vanmorgen waren redelijk. Voor ik om half 5 even ga roken heeft iemand ineens besloten dat Nonja waarschijnlijk wel zonder zuurstof kan en wordt dit uit haar neus gehaald. Lilian blijft bij haar, want je weet nooit wat er zal gebeuren. De zuurstof verzadiging zakt naar 97% en bij hoestbui naar 94%. hopelijk gaat het goed dus. Vanavond zullen er nog wel een keer gaswaardes van het bloed geprikt worden. Tegen de tijd dat wij om 18.00 uur gaan eten valt Nonja in slaap na de verzorging. Voor het zover is wil ze wat rechterop. Maakt dit duidelijk door onrustig gedrag en haar hoofd op te tillen. Als je dan vraagt of ze rechterop wil knikt ze ja. Praten zonder woorden dus.

Volgens de artsen hier duurt het wel 8-10 dagen voordat de zwelling dusdanig geslonken is dat ze weer een beetje kan praten. Hopelijk blijven de zaken zich zo gunstig ontwikkelen als vandaag.

XXX Lilian en Roel

Submenu

Naar Boven