Maandag 24-06

Na de wat korte berichtgeving van gisteren vandaag een wat positievere stemming hervonden. Gisteravond om 20 uur terug op de kamer. Samen met Lilian op het balcon gegeten. De lucht begint te betrekken en het begint te waaien. Duidelijk onweer op til, dat is echt een goed vooruitzicht, want het is bloedheet op de kamer, een normaal mens zou er al koorts van krijgen. Nonja blijft rommelen en warrig. Heeft in de avond en nacht verschillende keren gallige diarree. Een goed teken want dat betekend dat de darmen op gang beginnen te komen en de verstopping over is. Ze blijft continu koorts houden rond de 38,5. Om half 10 is het al donker omdat de lucht helemaal zwart is. Om 22 uur begint het te onweren en te stortregenen. Binnen no-time is het buiten afgekoeld. We besluiten vroeg te gaan slapen, Lilian eerst, maar door het onweer en de herrie hiervan en het feit dat Nonja af en toe diarree heeft, komt hiervan zoals gewoonlijk weer niets terecht, tot 4 uur als ze eindelijk in slaap valt.

We doen het rolluik van de kamer open, zodat de koude buitenlucht naar binnen kan en roken nog even buiten op balcon in onderbroek. We kunnen nu een beetje slapen tot 8 uur als de dagdienst komt. Eerst lekker ontbijten op balcon. Even later komt Nadine binnen, ze heeft aardbeien meegebracht uit haar eigen tuin voor ons. Daarna Nonja wassen die net wakker is geworden door de diarree. Na het wassen valt ze in slaap en kunnen wij om en om douchen. We krijgen nog bezoek van madame la cadre van nefro 3, die nog een aantal faxen komt brengen (reacties van Annemarie en een gezellige huis,tuin en keuken fax van Lenie). Ik zal straks ook het faxnummer van de vierde etage opzoeken, zodat alles weer op de juiste plek terecht komt. Daar ben ik gewoon nog niet aan toe gekomen, zo verdoofd ben je, terwijl het zo leuk is om op die manier reacties te krijgen (de franse post duurt wat dat betreft veel te lang)

Vandaag voelen we ons sowieso een stuk beter. Lilian heeft zich voor het eerst sinds ik weet niet hoe lang opgemaakt. Ik heb de zaterdag Telegraaf, die Ron en Wil meebrachten eindelijk ter hand genomen en de nagels maar eens geknipt. (Wat ik trouwens gisteren vergat te vertellen, is dat ik maar een gaatje erbij gemaakt heb in de broekriem, want mijn broek begon verdacht af te zakken. Ik weet dat dat modern is, als het kruis ergens tussen je benen hangt, maar een dergelijke mode laat ik maar aan Dylan over) Na het wassen is Nonja knock-out, tot ze als Lilian even weg is weer diarree heeft. Ik blijf even met haar kletsen, ze is dan weer even helder. Ik verschoon haar alleen, want met wat hulp van mij (nou wat) kan ze wel op haar zij gaan liggen; Hierna komt de wondverpleegkundige, Nonja wordt verbonden. De wonden groeien relatief fantastisch snel dicht. Het nieuwe verbandmateriaal wat ze uitproberen, Algo-Steril, (op algen basis) is echt een wondermiddel, nog nooit zo iets gezien. Ik zal zeker wat achteroverdrukken om op de chirurgie te laten zien, want het is jammer dat wij het niet kennen.

Na het verbinden gaat Nonja weer knock-out en wij even naar buiten. Om 15.30 uur komt de fysiotherapie met 3 man sterk de kamer in. Ze trekken witte overschorten aan en mondmaskertjes, wat allemaal zeer bedreigend is voor Nonja. Ze jammert er dan ook van af het begin flink op los, niet zo zeer van de pijn, alswel van de paniek (Onweer deed haar vroeger niets, maar gisteravond gilde ze het uit bij elke donderslag, daarom deden wij ook pas laat in de nacht de deur en de rolluiken weer open, ondanks de hitte op de kamer). Terwijl de fysio oefend, leggen wij uit wat de bedoeling is en al pratend met haar gaat het iets beter, haar handen kan ze nog niet sluiten, haar voeten niet optrekken, of benen of armen echt van het laken tillen. Inmiddels heb ik het faxnr van de afdeling versiert:0033 380 293 383.

Over fax gesproken, nog bedankt voor je leuke faxje Jessica, moest wel erg lachen om:Hier gaat alles goed, en al was het niet zo, dan zou ik het jou nog niet vertellen. Blij dat alles doorgaat en je slaat je er zo te horen aardig doorheen. Beslissen en actie ondernemen deed je overigens toen ik er nog was ook al, maar het was natuurlijk altijd wel prettig om vooraf, of achteraf te evalueren, als je dat wilde, of als ik dat wilde. Ik neem aan dat je wat dat betreft alle steun van je collega’s zult krijgen. Binnen kort verhuizen jullie natuurlijk weer naar 2 Zuid, maar dat begint langzamerhand een jaarlijks ritueel te worden.(van 2 Zuid kreeg ik een poosje terug trouwens ook een hele leuke fax) Oh,ja, op dit moment tijdens het schrijven van het verhaal heb ik nog net een stagaire van de fysiotherapie in mijn armen op kunnen vangen. Door de hitte van de kamer en het feit dat Nonja af en toe erg aan het jammeren is bij het oefenen (meer van de angst dan van de pijn overigens), valt ze flauw. Ik kan haar nog net opvangen en in de stoel waarin ik zat draaien. Benen omhoog, een natte lap op het hoofd en ze komt weer bij. Het is natuurlijk ook wel wennen als je zo jong bent en je eerste stage loopt en dan dit soort patientjes treft. Van volwassenen is het soms makkelijker aan te zien, dan kinderen die zo ziek zijn, dat is volkomen tegen natuurlijk.

Na de fysio, waarschijnlijk door de angst en de vermoeidheid is Nonja weer even helemaal de kluts kwijt. Een poos later wordt ze echter weer helder en vraagt ze of Lilian het fax bericht van Annemarie met de reacties en gastenboek heeft. Lilian leest een aantal berichten voor. Bij de reactie van Pauline, begint ze ineens heel hart te huilen, grote tranen. Ze is bang dat ze dit jaar niet overgaat, terwijl ze er goed genoeg voor stond. (gelukkig realiseert ze zich niet dat de revalidatie misschien wel een half jaar gaat duren, wij hadden al gedacht dat ze misschien ergens later dit jaar of begin volgend jaar in zou kunnen stromen in de klas van Claire, is meteen een antwoord wat betreft de boeken Camire, ik denk dat ze zelf nog een jaar nodig heeft). We proberen haar gerust te stellen dat wij wel zullen gaan praten met Pauline op school en dat het nu toch vacantie gaat worden zodat ze voorlopig niets meer mist. Wij willen zeker nu nog niet vertellen in dit stadium wat haar nog allemaal te wachten staat. Ze realiseert zich dit gelukkig nu nog niet, anders geeft ze misschien helemaal de moed op.

Want op dit moment kan ze eigenlijk nog helemaal niets, als je een paar minuten geconcentreerd met haar praat, valt ze daarna gewoon in slaap van vermoeidheid. Armen en benen optillen is er niet bij, ze kan ze wel gebogen trekken, maar dan niet meer terug, omdat de kracht en de coordinatie ontbreekt om ze echt op te tillen. (Haar handen kan ze niet sluiten, dus niets beetpakken, haar voeten niet recht krijgen, hangen in spitsstand. Ze is flink vermagerd, heeft een mager koppie gekregen, en dus nog letterlijk en figuurlijk doodziek. Herstel is nog een lange weg en ze zal het hier heel moeilijk mee hebben. Wat dat betreft is het aan de ene kant jammer dat je niet in Nederland bent voor bezoek, want dit zou haar zeker meer bij de realiteit brengen. Aan de andere kant wel goed, want het zou echt veel te vermoeiend voor haar zijn.

XXX Lilian en Roel

Submenu

Naar Boven